** English below **
In mei 2012 deed ik mee met de Veggiechallenge. Ik at toen officieel nog vlees, maar ik was al gestopt met het klaarmaken ervan. Als ik kookte werd er dus vegetarisch gegeten. Als een ander kookte dan at ik gewoon wat de pot schafte (tot ik helemaal omging). Ik had in die tijd nog niet veel met het veganisme. Ik was net bevriend geraakt met een veganist en ik had er nog eentje ergens tussen mijn Facebookvrienden, maar daar hield het op. Toen ik me opgaf voor de Veggiechallenge besloot ik, als ik het me goed herinner, vier van de zeven dagen geen dieren te eten, waarvan ik één dag zou proberen me aan een veganistisch dieet te houden. Door de Veggiechallenge kwam ik erachter dat mijn directe omgeving – de mensen waar ik het meest mee om tafel zit – er best wel snel aan gewend raakte dat ik geen vlees at. Dit gaf me het vertrouwen om een paar maanden later de knop helemaal om te zetten.
Tijdens de Veggiechallenge vond ik het ontzettend moeilijk om de ene veganistische dag vol te houden, want ik had het gevoel dat ik helemaal niks meer eten kon. Nu, een jaar later, heb ik ontzettend veel geleerd op het gebied van veganisme, volg ik trouw een aantal blogs en kook en bak ik zeer zelden nog met kaas, eieren of zuivel met een dierlijke oorsprong. Wat ik toen had met vlees – als iemand anders het klaarmaakte at ik het gewoon op – heb ik nu met die producten. Ik ben allang blij als iemand zonder morren iets vegetarisch voor mijn neus zet 
Het fijne aan de Veggiechallenge vind ik dat het slechts een maand duurt. Vooral voor degene die bang zijn het niet vol te kunnen houden, of die twijfelen omdat ze hun omgeving niet tot last willen zijn (zoals ik ), is dat echt een uitkomst. Ten eerste mag je zelf bepalen hoe de Veggiechallenge er voor jou uitziet. Eet je elke dag vlees en wil je dat verminderen, dan kun je ervoor kiezen om één (of twee, als je het dat aandurft) dagen geen vlees meer te eten. Eén maand lang. Ben je vegetariër en een beetje huiverig om je boterham met kaas op te moeten geven, of dat eitje op zondagmorgen, dan kun je zelf kiezen hoeveel dagen per week je het veganisme wilt uitproberen. Omdat het maar om één of enkele dagen gaat kun je het makkelijk om sociale gebeurtenissen heen plannen, zodat niet heel je familie je aanstaart tijdens de jaarlijkse reünie.
Durf je het aan? Geef je dan hier op! Ik ga voor drie dagen veganistisch eten…
Mocht je het aandurven en je bent een keer in de buurt van het pittoreske (en dat bedoel ik niet sarcastisch) Vianen, dan kun je goed terecht bij Italiaans restaurant Mamma Mia. Dat was al ons favoriete ‘dorps’ restaurant, maar sinds ze laatst een bijna geheel veganistisch driegangenmenu voor mijn neus zetten (op verzoek, uiteraard, je kan niet zomaar gaan zitten en hopen dat ze alles in huis hebben), kan het helemaal niet meer stuk. Ik heb deze keer wel geprobeerd foto’s te nemen, maar het was te donker en ik ben niet zo’n fan van flitsen terwijl ik uit eten ben. Maar… Het menu zag er als volgt uit:
Vooraf: Een groene salade met kikkererwten, witte bonen, walnoot, dadel, rozijnen, hazelnoten, ui en balsamico (excellente! al hadden de hazelnoten van mij wel wat minder gemogen, ik ben geen fan).
Hoofdgerecht: Volkorenpasta Napoletana (= heel veel verschillende soorten tomaat) met walnoten en basilicum (dit was echt een fantastisch gerecht. Het was alleen zoveel dat ik me schuldig begon te voelen toen ik het bij lange na niet opkreeg).
Nagerecht: Een vijgentaartje met roomijs (dat laatste was uiteraard niet veganistisch maar wel godvergeten lekker…).
In mijn e-mail naar het restaurant stond dat ik zo min mogelijk dierlijke producten wil eten. Wil je dat helemaal niet, dan neem ik aan dat ze ook een alternatief kunnen bieden voor dat ijs.
** English **
In May 2012 I participated in the Veggiechallenge. Officially, I was still eating meat, but I already quit preparing for myself and others. If I was cooking, we had a vegetarian meal. If someone else was cooking, I behaved like a good girl and just ate my dinner (up until the moment that I completely switched to being a vegetarian). At that point in time, veganism wasn’t really my thing yet. I just befriended a vegan girl and had another vegan somewhere among my Facebook buddies, but that was it. When I entered the Veggiechallenge, I decided, if I remember correctly, to not eat meat four days out of seven, and to try to stick to a vegan diet for one of those four days. The Veggiechallenge made me realise that my immediate environment – the people I share most meals with – got used quite quickly to me not eating meat anymore. This gave me the confidence to switch completely a couple of months later.
During the Veggiechallenge I had a difficult time sticking to that one day of being vegan, because I had the feeling that I couldn’t eat anything anymore. Now, a year later, I learned an awful lot of about veganism, I faithfully follow a couple of blogs and I hardly ever cook or bake with cheese, eggs or dairy. What I did with meat a year ago – if someone else made it I ate it – I do now with these products. I mean, I am already happy if someone puts something vegetarian in front of me without complaining The great thing about the Veggiechallenge is that it lasts for just one month. For those afraid to not being able to stick to the challenge, or those who doubt switching to a more plant-based diet because they don’t want to bother the people in their environment (like me ), that can really help. First of all, you get to decide what your Veggiechallenge will look like. If you’re eating meat everyday and you want to tone it down a little, you can choose to try one (or two, if you dare) day per week without meat. For one month. If you’re already a vegetarian but you’re a little afraid to give up that cheese sandwich, of that Sunday morning egg, you can decide for yourself how many days per week you would like to try veganism. Because it’s just one or a few days, you can easily plan these around social events, so that you are not stared at by your entire family during that yearly reunion.
Do you dare? Enter the challenge here! I’m doing three full days of veganism this year…
In case you do dare and you find yourself near the picturesque (and that is not meant to be sarcastic) Vianen, Italian restaurant Mamma Mia is a great place to go to. It already was our favourite ‘village’ restaurant, but ever since they put an almost entirely vegan three course menu in front of me (on request, of course, you can’t just go there and expect them to have everything at hand to please you), I’ve become an even bigger fan. I did take pictures this time, but it was too dark and I’m not a big fan of flashlights when I’m out having dinner. But… The menu was accordingly:
Appetizer: A green salad with chickpeas, white beans, walnut, date, raisins, hazelnut, onion and balsamico (excellente! although the hazelnut was a little too much for me, I’m not big on those).
Entree: Whole wheat pasta Napoletana (= a huge variety of tomatoes) with walnut and basil (this was an amazing dish. I started feeling guilty because they put too much on my plate and I didn’t even get close to finishing it).
Desert: Fig pie with ice cream (that last one officially wasn’t vegan, but it was sinfully delicious…).
When I emailed the restaurant I told them that I was keen on eating as few animal products as possible. If you’re not willing to eat any, I’m sure that they can offer a great alternative to that ice cream.
