Snippets of culinary highlights (i.e. I’ve been away too long)

** English below **

De afgelopen paar maanden zaten we in zo’n emotionele achtbaan dat ik – ik geef het maar gewoon toe – geeneens zin had om het over eten te hebben. Ik heb genoeg momenten gehad waarop ik dacht: ‘Hier moet ik eigenlijk iets over schrijven’, maar ik had er gewoonweg de energie niet voor. Onder het mom ‘gelukkig hebben we de foto’s nog’, volgen hier de culinaire hoogtepunten (en misschien een enkel dieptepuntje) van de afgelopen tijd.

Mamma Mia

Een groot deel van die emotionele achtbaan werd veroorzaakt door het ziekbed en het overlijden van T’s oma. Nadat we weken langs elkaar heen hadden geleefd en nauwelijks tijd met z’n tweeën hadden gehad, stelde ik de dag na haar overlijden voor om een hapje te gaan eten bij Mamma Mia. Normaliter zou ik daar van te voren over e-mailen, om er zeker van te zijn dat zie iets lekkers voor me hadden, maar ik wist van één pastagerecht dat het sowieso plantaardig was, dus als dat op de kaart stond, dan kwam het goed. Ik koos uiteindelijk voor iets anders, wat volgens de serveerster ook plantaardig gemaakt kon worden. Wat bleek nou? Toen de kok doorhad dat ik er zat, heeft hij gewoon zelf iets in elkaar geflanst! Stond ik even raar te kijken 🙂 En lekker dat het was! Volgens mij kan ik daar nooit meer komen zonder verrast te worden (dank je wel, Nol!). (En ja, de foto is een beetje scheef genomen, het zal de feestvreugde geweest zijn 😉 ).

DSC_0059DSC_0061Corfu

Een week na de crematie stond onze vakantie gepland. We waren beiden nog nooit in Griekenland geweest, maar ik had van Mirjam van Vega-Life in Amsterdam gehoord dat Grieken, als ze vasten, enkel plantaardige gerechten eten, dus ik had best wel wat vertrouwen dat het goed ging komen (over Vega-Life gesproken, T heeft twee paar vegan schoenen gekocht!). En of het goed kwam! Op de toeristische plekken hadden ze meestal meerdere vega pastagerechten en op de lokale plekken bestond vaak een groot deel van het menu uit veganistische hapjes. We zijn zelfs een keer teruggeweest bij taverne Karydia, omdat het eten daar gewoon briljant is. En belachelijk goedkoop natuurlijk. T en ik hebben onszelf nog nooit zo volgevreten voor 35 euro (in totaal ja, niet p.p.). Ook zijn we een keer bij een zeer sjiek restaurant in de hoofdstad (To Dimarchio aan het prachtige Stadhuisplein) op het terras gaan zitten (T had de dag daarvoor op de kaart gekeken en wilde er heel graag eten). Mijn voorgerecht was subliem (versgemaakte nog warme hummus), maar de pasta viel behoorlijk tegen. Zo droog en plakkerig, het kwam echt als een baksteen in mijn maag aan. Een andere aanrader is Olive Garden, wat aan hetzelfde plein ligt.

Gemista/Yemista at Karda Beach restaurant

Gemista/Yemista at Karda Beach restaurant

Bean soup at Karydia. T nearly cried, it was so good!

Bean soup at Karydia. T nearly cried, it was so good!

I combined grilled veggies with balsamic and the Karydia salad to have a main dish. It was way too much, but delicious.

I combined grilled veggies with balsamic and the Karydia salad to have a main dish. It was way too much, but delicious.

More Gemista/Yemista, this time at Olive Garden. Yes, I was hungry :)

More Gemista/Yemista, this time at Olive Garden. Yes, I was hungry 🙂

Delicious pasta at Malibu, the beach hang-out where we spent most of our days.

Delicious pasta at Malibu, the beach hang-out where we spent most of our days.

Oven-baked eggplant. I loved it, my stomach got a little tired of all that olive oil.

Oven-baked eggplant. I loved it, my stomach got a little tired of all that olive oil.

Best hummus ever!!!

Best hummus ever!!!

Too bad the pasta was more than disappointing.

Too bad the pasta was more than disappointing.

Spinach soup at Karydia

Spinach soup at Karydia

Fresh beetroot salad from their own organic garden. What a great way to spend our last night :)

Fresh beetroot salad from their own organic garden. What a great way to spend our last night 🙂

Vitamix

Het hoogtepunt van deze week is dat ik eindelijk de knoop heb door durven hakken en een Vitamix gekocht heb (ik krijg nog buikpijn als ik aan de prijs denk…). Ik heb er nog niet veel meer mee gedaan dan smoothies maken, maar je krijgt er drie kookboeken bij, dus ik ga vanzelf mijn horizon verbreiden. Ik ben zo blij als een kind, iedere keer dat ik de keuken in loop. Als iemand nog een tip heeft, een leuk recept, geef asjeblieft een gil!

I haz Vitamix!!!!!!

I haz Vitamix!!!!!!

10376864_558193056748_8012888756488743466_n10417684_558200232368_4713934450328473128_n10300693_558219478798_1392368791632666365_n** English**

The last few months, we have been in such an emotional rollercoaster that I- I might as well admit it – didn’t even feel like talking about food. I’ve had plenty of moments in which I thought: ‘I should write something about this’, but I simply did not have the energy for it. Since digital photos as for the staying, I will give you a glimpse of the culinary heights (and maybe one or two depths) of the last two months.

Mamma Mia

A large part of that emotional rollercoaster was caused by the sickbed and the death of T’s grandmother. After having lived without any real contact and hardly any quality time with just the two of us, I suggested that we go out for a bite at Mamma Mia the day after she died. Usually, I would have contacted them to make that they could whip up something delicious for me, but I knew that they had one vegan pasta dish, so if that was on the menu that night, I’d be ok. I eventually decided on something else, what could be turned vegan according to our waitress. You want to know what happened? When the chef realised that I was the one requesting vegan food, he just made something! How about that 🙂 And delicious it was! I’m guessing I can never show up there anymore without being surprised (thanks, Nol!). (And yes, that is a very lopsided picture, it must have been my excitement 😉 ).

Corfu

A week after the funeral, we were supposed to go on holiday. We had never been to Greece before, but Mirjam from Vega-Life in Amsterdam had told us that the Greeks, when they fast, eat only plant-based dishes, so I was quite confident that everything was going to be just fine (speaking of Vega-Life, T bought two pairs of vegan shoes!). And it turned out fine! Most touristy places had multiple veggie pasta dishes and the local taverns and restaurants often had a menu that had quite a few vegan dishes. We even went back to tavern Karydia, because the food there was simply brilliant. And ridiculously cheap of course. T and I have never devoured so much food for a mere 35 euro (in total, not per person). We also went to an extremely chic restaurant in the capital (To Dimarchio, on the beautiful Mayor’s Square). T had checked out their menu the day before and really wanted to have dinner there. My entree has sublime (freshly made still hot hummus), but my pasta was a bit of a downer. Dry and sticky, it felt like a had a brick in my stomach. Another good place to eat on the same square is Olive Garden.

Vitamix

The highlight of this week is that I finally decided on buying a Vitamix (my belly aches when I think of the price…). I haven’t done much with it except for making smoothies, but I got three Vitamix cookbooks with the machine, so my horizon will soon be broadened. I’m happy as a child every time I walk into the kitchen. If someone has a good tip to share, or a good recipe, please let me know!

Veggiechallenge 2013!

logoVeggieChallenge

** English below **

In mei 2012 deed ik mee met de Veggiechallenge. Ik at toen officieel nog vlees, maar ik was al gestopt met het klaarmaken ervan. Als ik kookte werd er dus vegetarisch gegeten. Als een ander kookte dan at ik gewoon wat de pot schafte (tot ik helemaal omging). Ik had in die tijd nog niet veel met het veganisme. Ik was net bevriend geraakt met een veganist en ik had er nog eentje ergens tussen mijn Facebookvrienden, maar daar hield het op. Toen ik me opgaf voor de Veggiechallenge besloot ik, als ik het me goed herinner, vier van de zeven dagen geen dieren te eten, waarvan ik één dag zou proberen me aan een veganistisch dieet te houden. Door de Veggiechallenge kwam ik erachter dat mijn directe omgeving – de mensen waar ik het meest mee om tafel zit – er best wel snel aan gewend raakte dat ik geen vlees at. Dit gaf me het vertrouwen om een paar maanden later de knop helemaal om te zetten.

Tijdens de Veggiechallenge vond ik het ontzettend moeilijk om de ene veganistische dag vol te houden, want ik had het gevoel dat ik helemaal niks meer eten kon. Nu, een jaar later, heb ik ontzettend veel geleerd op het gebied van veganisme, volg ik trouw een aantal blogs en kook en bak ik zeer zelden nog met kaas, eieren of zuivel met een dierlijke oorsprong. Wat ik toen had met vlees – als iemand anders het klaarmaakte at ik het gewoon op – heb ik nu met die producten. Ik ben allang blij als iemand zonder morren iets vegetarisch voor mijn neus zet 🙂 Het fijne aan de Veggiechallenge vind ik dat het slechts een maand duurt. Vooral voor degene die bang zijn het niet vol te kunnen houden, of die twijfelen omdat ze hun omgeving niet tot last willen zijn (zoals ik 🙂 ), is dat echt een uitkomst. Ten eerste mag je zelf bepalen hoe de Veggiechallenge er voor jou uitziet. Eet je elke dag vlees en wil je dat verminderen, dan kun je ervoor kiezen om één (of twee, als je het dat aandurft) dagen geen vlees meer te eten. Eén maand lang. Ben je vegetariër en een beetje huiverig om je boterham met kaas op te moeten geven, of dat eitje op zondagmorgen, dan kun je zelf kiezen hoeveel dagen per week je het veganisme wilt uitproberen. Omdat het maar om één of enkele dagen gaat kun je het makkelijk om sociale gebeurtenissen heen plannen, zodat niet heel je familie je aanstaart tijdens de jaarlijkse reünie.

Durf je het aan? Geef je dan hier op! Ik ga voor drie dagen veganistisch eten…

Flyer-VeggieChallenge1

Continue reading