BBQ Veggie Burgers

150951_537348314778_2036646486_n

** English below **

Het ziet er naar uit dat het barbecueweer er eindelijk aankomt. De meeste vleeseters lijken automatisch te denken dat vegetariërs en veganisten zo ver mogelijk bij de barbecue uit de buurt willen blijven, maar vlees is bij lange na niet de enige voedselgroep die op deze wijze klaargemaakt kan worden. En hetzelfde geldt voor vleesvervangers. Niet dat ik een gegrilde veggieburger zou laten liggen – integendeel! – maar er is zoveel mogelijk. Helemaal als je het zelf meeneemt (ik bied altijd aan zelf eten mee te nemen). In mijn omgeving zijn ze nu bang dat we nooit meer samen kunnen barbecueën, maar ik kijk nu al uit naar de volgende gerechten:

Continue reading

Advertisements

Veggiechallenge 2013!

logoVeggieChallenge

** English below **

In mei 2012 deed ik mee met de Veggiechallenge. Ik at toen officieel nog vlees, maar ik was al gestopt met het klaarmaken ervan. Als ik kookte werd er dus vegetarisch gegeten. Als een ander kookte dan at ik gewoon wat de pot schafte (tot ik helemaal omging). Ik had in die tijd nog niet veel met het veganisme. Ik was net bevriend geraakt met een veganist en ik had er nog eentje ergens tussen mijn Facebookvrienden, maar daar hield het op. Toen ik me opgaf voor de Veggiechallenge besloot ik, als ik het me goed herinner, vier van de zeven dagen geen dieren te eten, waarvan ik één dag zou proberen me aan een veganistisch dieet te houden. Door de Veggiechallenge kwam ik erachter dat mijn directe omgeving – de mensen waar ik het meest mee om tafel zit – er best wel snel aan gewend raakte dat ik geen vlees at. Dit gaf me het vertrouwen om een paar maanden later de knop helemaal om te zetten.

Tijdens de Veggiechallenge vond ik het ontzettend moeilijk om de ene veganistische dag vol te houden, want ik had het gevoel dat ik helemaal niks meer eten kon. Nu, een jaar later, heb ik ontzettend veel geleerd op het gebied van veganisme, volg ik trouw een aantal blogs en kook en bak ik zeer zelden nog met kaas, eieren of zuivel met een dierlijke oorsprong. Wat ik toen had met vlees – als iemand anders het klaarmaakte at ik het gewoon op – heb ik nu met die producten. Ik ben allang blij als iemand zonder morren iets vegetarisch voor mijn neus zet 🙂 Het fijne aan de Veggiechallenge vind ik dat het slechts een maand duurt. Vooral voor degene die bang zijn het niet vol te kunnen houden, of die twijfelen omdat ze hun omgeving niet tot last willen zijn (zoals ik 🙂 ), is dat echt een uitkomst. Ten eerste mag je zelf bepalen hoe de Veggiechallenge er voor jou uitziet. Eet je elke dag vlees en wil je dat verminderen, dan kun je ervoor kiezen om één (of twee, als je het dat aandurft) dagen geen vlees meer te eten. Eén maand lang. Ben je vegetariër en een beetje huiverig om je boterham met kaas op te moeten geven, of dat eitje op zondagmorgen, dan kun je zelf kiezen hoeveel dagen per week je het veganisme wilt uitproberen. Omdat het maar om één of enkele dagen gaat kun je het makkelijk om sociale gebeurtenissen heen plannen, zodat niet heel je familie je aanstaart tijdens de jaarlijkse reünie.

Durf je het aan? Geef je dan hier op! Ik ga voor drie dagen veganistisch eten…

Flyer-VeggieChallenge1

Continue reading

A vegetarian walks into a steakhouse…

** English below **

Toen ik van ‘ik kook niet langer met vlees en vis’ naar ‘ik eet vanaf nu geen vlees en vis meer’ ging vond mijn partner dat om meerdere reden niet zo leuk. Eén van die redenen was dat we niet langer samen naar restaurant Broadway in Utrecht konden, zijn (en voorheen ook mijn) favoriete American Steakhouse. Toen ik liet doorschemeren dat ik zo veganistisch mogelijk wilde gaan eten laaide er weer een discussie op over de beperking die ik hem oplegde qua restaurantkeuze. Zelf vond ik dat nogal meevallen – als er één acceptabel vegetarisch gerecht op het menu staat vind ik het snel prima – maar meneer vond dat blijkbaar niet. Toegegeven, de kans dat er iets van je gading bij zit is stukken kleiner, maar ik ben, op het vegetarische na, een makkelijke eter die al snel tevreden is, zolang ergens smaak aan zit en het niet is aangebrand. Daarnaast gaf ik aan dat ik niet van plan was ooit een échte veganist te worden, slechts een vegetariër die zich zeer bewust is van wat ze eet en die, voor zover mogelijk, dierlijke producten het liefst vervangen ziet door een plantaardige variant. In mijn hoofd was het al heel duidelijk dat ik deze keuze maakte juist omdat ik mijn partner (en mezelf ook een beetje) niet nog meer beperkingen wilde opleggen dan ik al deed. Zo was ik bijvoorbeeld van plan om de menukaarten van mijn favoriete restaurants online uit te pluizen en deze te mailen met de vraag welke gerechten 100% plantaardig zijn. Mocht deze zoektocht op niets uitlopen, zo vertelde ik mezelf, dan zou ik zonder mopperen vegetarische keuzes maken bij het uit eten gaan. Heel waarschijnlijk zou ik daarbij erg genieten van de ‘verplichting’ om dingen als kaas te moeten eten. Continue reading